روزمره   

من عاشق این آهنگ شده ام. ساعت‌های درس خواندنم با گوش کردن دوباره و دوباره و دوباره به این آهنگ می‌گذرد.
کلماتش محکم و موزیکش ملایم است.

 

Believe me
I'm not afraid
Teach me
To learn your ways
Carry me
Under your wings
In your perfect time

Only you
Can dreams come true
Only you
Can make me shine
Only you
Can days be right
In your perfect time

I know You told me that I'm not alone
You know I couldn't do it on my own
See my eyes are older now
Broken dreams behind
Fill my heart with precious love
I know it's there to find

Believe me
I'm not afraid
Teach me
To learn your ways
Carry me
Under your wings
In your perfect time

Only you
Can dreams come true
Only you
Can make me shine
Only you
Can days be right
In your perfect time

precious love
You gave me
precious love
I know forgiveness is the key not pride
I want to heal this pain I hide inside
Free my fears and promise me
That you won't let me go
You're the one to comfort me
The past my God You know

Believe me
I'm not afraid
Teach me
To learn your ways
Carry me
Under your wings
In your perfect time

Only you
Can dreams come true
Only you
Can make me shine
Only you
Can days be right


تنها ۳ روز مانده به امتحانم. همین کافیست تا شرح حال این روز هایم باشد 

لینک
سه‌شنبه ٢٦ شهریور ،۱۳۸٧ - شقایق

       

 

برده داران زمانه چوب حراجم زدند                چوب اول که برآمد خود خریدم خویش را

لینک
چهارشنبه ٢٠ شهریور ،۱۳۸٧ - شقایق

   کاش می گذشت   

باز هم دانشگاه شلوغ شده. روزگاری بود ها. 11 سال گذشته از روزی که برای بار اول پا به دانشگاه گذاشتم. عجیب است ها 11 سال. عمری است. هر چند انگیزه هایم تا سال ها کشته شدند با محیط دانشگاه آزاد. اما روزگاری گذراندم آنجا.

پاییز شیکاگو برای آمدن دست دست می کند، همیشه آنقدر دل دل می کند تا زمستان شتابزده غافلگیرمان کند. خنکی هوا، شلوغی دانشگاه، یادم می آورد عمر درس خواندنم به سر آمده. دیگر تمرین حل کردن و امتحان میان ترم و پایان ترمی نخواهد بود. دیگر ماژیک های رنگیم به کارم نخواهند آمد. حالا من مانده ام با مشتی مقاله نیمه تمام و تحقیقی که با من خواهد بود. سه هفته دیگر امتحان جامع دکتری خواهم داشت. بعد از 23 سال امتحان دادن هنوز هم که حرف امتحان می آید می ترسم. اصلا از نفس امتحان می ترسم.

این روزها باید تصمیم بگیرم، باید حرف بزنم، بحث کنم. خودم را، احساسم را محک بزنم. آینده را گذشته را زیرو رو کنم. اما هر چه بیشتر می گردم کمتر به جایی می رسم. این بهت زدگیم، این دل دل کردن هایم تمامی ندارد. می خواهم هر چه می کنم خالی باشد از عصبانیت، از لجبازی از تلافی، اما سخت است.  

رابطه های مریض اطرافم بیشتر فشارم می دهد به سمت تنهایی. نمی توانم مصنوعی باشم، اما سالهاست، سال ها رابطه ای دوست داشتنی ندیده ام. سالهاست دو نفری را ندیده  ام که با هم بودنشان لبخند به لبانم بیاورد. شاید از وقتی خانه ام دیگر خانه نبوده.شاید از وقتی خانه به دوش شدیم. از ماسک های روی صورت ها بیزارم، از تظاهر بیشتر. اما من که ماسکی نداشتم هیچ وقت. شاید ایرادش همین است. شاید باید یاد بگیرم دنیای آدم بزرگ ها دنیای ماسک هاست. شاید باید بزرگ شوم. شاید هم باید چشمانم را بشورم تا این بدبینیم به تو شسته شود.

لینک
چهارشنبه ۱۳ شهریور ،۱۳۸٧ - شقایق